Ένας άντρας (ή ένα παιδί) συνομιλεί με τον παππού του (ή με τα θραύσματα της μνήμης του). Βουτάει στο μυαλό του και συνθέτει την ιστορία της οικογένειας του σαν να ταξιδεύει στον κορμό ενός δέντρου για να φτάσει βαθιά στις ρίζες του και να δει την αρχή. Θέλει να εξερευνήσει, να αναζητήσει, να καταλάβει ίσως και απλώς να θέλει να πει την ιστορία σε κάποιον άγνωστο αναγνώστη. Μπορεί να θέλει να νιώσει μια ανακούφιση μέσω του μοιράσματος.

Συνθέτει και ταυτόχρονα αποσυνθέτει μια σειρά από μετακινήσεις, συναντήσεις, σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα αφήνοντας το μυαλό να κάνει τα δικά του παιχνίδια. Είναι ένα βιβλίο κι ένα μη βιβλίο. Ένας συνδυασμός σχημάτων, λέξεων και φωτογραφιών. Μια παρουσία και μια απουσία. Για να το διαβάσεις χρειάζεται απλώς να το αφήσεις να σε παρασύρει στον λαβύρινθο των λέξεων.